Bezpłatne doradztwo:
(pon.-pt.: 09:00 - 18:00)

Egzoszkielety w science fiction

Niezależnie od tego, czy jest to pancerz zwiększający odporność ciała na nowoczesne egzoszkielety, czy odzież maskująca zwiększająca dyskrecję i skrytość żołnierzy, żołnierze noszą odzież ochronną i dodatki od kilku tysiącleci.

Dziś jesteśmy świadkami początków nowej generacji systemów zaprojektowanych w celu zarówno ochrony, jak i zwiększenia siły i odporności myśliwca, a czasem wymazania go z systemów wykrywania wroga, czy to w postaci egzoszkieletów, połączonych "pancerzy" czy adaptacyjnych kombinezonów maskujących.

Science fiction od wielu lat wiedzie prym w tej dziedzinie, zarówno w literaturze, komiksach, kinie, jak i serialach telewizyjnych, niekiedy szczególnie inspirując inżynierów odpowiedzialnych za tego typu programy. W tym artykule przedstawiamy pięć najciekawszych urządzeń bojowych z uniwersum Scyfy, aby zbadać ich specyfikę i trafność proponowanej koncepcji.

1- Obcy: Powrót: Egzoszkielet dla inteligentnego pistoletu M56

W 1986 roku James Cameron wyreżyserował jeden ze swoich pierwszych hitów kinowych Obcy - Powrót, opowiadający o przygodzie Ellen Ripley w towarzystwie oddziału Kosmicznych Marines na planecie LV-426 poddawanej terraformowaniu, aby stawić czoła "ksenomorfom", stworzeniom, które zaatakowały załogę Nostromo w pierwszym filmie z serii.

Istnieją pewne aspekty, które będą wyróżniać Camerona w jego długiej i udanej karierze filmowej, w szczególności precyzja, z jaką projektuje sprzęt wojskowy przyszłości, w tym system walki M56 Smart Gun Drake'a i Vasqueza, dwóch najbardziej charyzmatycznych Kosmicznych Marines w filmie.

Smart Gun składa się z ciężkiego karabinu maszynowego (18 kg) zaprojektowanego do dynamicznego wsparcia ogniowego oddziałów piechoty oraz uproszczonego egzoszkieletu, który umożliwia rozłożenie ciężaru broni i amunicji oraz pochłanianie odrzutu strzału bez wpływu na mobilność zespołu bojowego i bez konieczności wsparcia podczas strzelania.

Ponadto system celowniczy na hełmie uzupełnia zasięg i pozwala Kosmicznym Marines na dużą siłę ognia w czasie i w ruchu bitwy.

Ramię wspierające M56 marynarzy w filmie "Obcy: Powrót" to egzoszkielet, który jest dostępny przy użyciu obecnej technologii
Kolonialni Marines Vasquez i Drake ze swoimi inteligentnymi pistoletami M56 są jednymi z najbardziej charyzmatycznych postaci w filmie Jamesa Camerona

Proponowana zasada przypomina pewne eksperymenty związane z karabinem maszynowym Gatling M134 przymocowanym do pancerza bojowego, przy czym ten ostatni nie oferuje takiej samej płynności w strzelaniu, jak w ruchu. James Cameron przesunął poziom szczegółowości, aby wyobrazić sobie konkretne ruchy związane z użyciem M56, w dynamice inspirowanej sztukami walki, takimi jak ju-jitsu czy aikido, nadając kocią plastyczność ruchom Marines.

Z drugiej strony, jeśli ta technologia i ta taktyka wydają się być skuteczne przeciwko Xenomorphom (i jeszcze raz...), rozumiemy, że strzelec jest szczególnie narażony na ogień wroga, zwłaszcza że system ramienia wspierającego nie wydaje się być odpowiedni do osłony, która jest niezbędna dla postępu piechoty.

Niemniej jednak fizyczne i logiczne połączenie między bronią, systemem celowniczym hełmu i pancerzem bojowym było niezwykle wizjonerskie w 1986 roku, kiedy dopiero zaczynaliśmy wdrażać tego typu technologię.

2- Dune: Destylarnia

Diuna autorstwa Franka Herberta została wydana w 1965 roku i jest jednym z filarów klasycznego science fiction, obok cyklu "Fundamenty i roboty" E' Azimova i "Chasing the Slans" Van Vogta.

Jeśli fabuła ma być kojarzona z uniwersum bliskim popularnej pod koniec lat 60. space operze, Herbert zdecydował się zerwać z wieloma ówczesnymi kodami science fiction, eliminując koncepcję robotyki i sztucznej inteligencji w następstwie wojny między ludźmi a maszynami (dżihad Buthlera), a także użycie broni laserowej uniemożliwione przez enigmatyczny "efekt Holtzmana", który prowadziłby do zniszczenia strzelca i celu, gdy laser trafia w tarczę.

Przede wszystkim Herbert umieścił akcję Dune na pustynnej planecie Arrakis, znanej również jako Dune, która jest również domem dla najbardziej niezbędnego zasobu wszechświata, Przyprawy (alegoria ropy naftowej), oraz rdzennego ludu, który będzie stanowił trzon opowieści, Fremenów. Aby przetrwać na Diunie, Fremeni opracowali sprzęt do przetrwania i walki zwany "Distille", zaprojektowany specjalnie z myślą o ekstremalnym i suchym klimacie planety.

Distilled Dune Meta-Defense.fr
15 września 2021 roku na ekrany francuskich kin trafiła nowa adaptacja powieści Diuna w reżyserii Kanadyjczyka Denisa Villeneuve'a.

Przedstawienia destylarni w filmie Davida Lyncha z 1984 roku i miniserialu z lat 90. różnią się od opisu w powieści, który jest silnie inspirowany ubiorem beduińskich nomadów, których kultura posłuży jako wspólny wątek do napisania powieści i jej fabuły.

Jednak funkcja pozostaje taka sama, a mianowicie ochrona użytkownika przed ciepłem, promieniowaniem i otarciami spowodowanymi przez piasek, a przede wszystkim ograniczenie utraty wody przez organizm poprzez wychwytywanie wszystkich strat wody (pot, mocz, oddychanie), a następnie filtrowanie tych płynów, aby ponownie nadawały się do picia.

Oczywiście kwestia ta nabrała pełnego znaczenia dla sił zbrojnych rozmieszczonych we wrogim środowisku, na przykład na pustyniach Iraku, Syrii lub Mali, lub w afgańskich górach, gdzie dostarczanie wody pitnej było jednym z najważniejszych, restrykcyjnych i często kosztownych wyzwań logistycznych dla sił zachodnich pod względem ludzi i sprzętu.

Aby wesprzeć 5 000 żołnierzy operacji Serval, francuskie wojska musiały transportować 43 000 litrów wody pitnej dziennie, co stanowi ciężar logistyczny znacznie większy niż na przykład paliwo i amunicja razem wzięte.

Amerykańska DARPA również aktywnie angażuje się w ten temat od 2019 roku, opracowując nową technologię pozyskiwania wilgoci za pomocą metamateriałów przy użyciu bardzo małej ilości energii elektrycznej, prawdopodobnie dostarczanej przez przenośne moduły słoneczne.

Podobnie, amerykańscy strażacy opracowali sprzęt, który pochłania pot, aby włączyć go do odzieży ochronnej, zwiększając odporność strażaka na ciepło i promieniowanie cieplne w czasie.

Oczywiście opracowanie sprzętu zdolnego do skutecznej i aktywnej ochrony przed upałem, przy jednoczesnym odzyskiwaniu przynajmniej części strat wody w organizmie i przekształcaniu jej w wodę pitną, stanowiłoby znaczną korzyść dla autonomii bojownika we wrogim środowisku, przy jednoczesnym znacznym zmniejszeniu związanego z tym wysiłku logistycznego.

Postęp, jaki dokonał się w ostatnich latach, szczególnie w dziedzinie metamateriałów, może mniej lub bardziej doprowadzić do przełomu w tej dziedzinie w najbliższym czasie i przybliżyć nas do Distille Fremen Franka Herberta.

3- Edge of Tomorrow: Egzoszkielet bojowy Exosuit

Walka z prawie pozbawionymi technologii, ale przerażająco potężnymi i żarłocznymi kosmitami stała się w ostatnich latach bardzo popularnym tematem science fiction, dzięki takim filmom jak "Silence" czy niedawna "Wojna Jutra".

Był to również "Pitch of a Japanese Light", który został opublikowany w 2004 roku pod tytułem "All you need is Kill" przez autora H. Sakurazakę i został później zaadaptowany przez Douga Limana w filmie "Edge of Tomorrow".

Poza zasadą przewidywania i pętlą czasową w sercu fabuły bohatera, podpułkownika Williama Cage'a (Tom Cruise), film przedstawia istotną wizję tego, co może być w mniej lub bardziej bliskiej przyszłości technologiami wojskowymi w dziedzinie egzoszkieletów, podczas gdy technologie te są już w centrum wielu programów w Stanach Zjednoczonych, Rosji czy Chinach.

Do walki z bardzo szybkimi kosmitami o fenomenalnej sile w filmie żołnierze używają ciężkiego egzoszkieletu bojowego, Exosuit, który pozwala im znacznie zwiększyć swoje umiejętności (siłę, wytrzymałość itp.), a także siłę ognia, w szczególności dzięki ciężkiemu karabinowi maszynowemu i wyrzutni rakiet przymocowanej do kończyn szkieletu.

Podczas gdy film kładzie duży nacisk na pewne spójne szczegóły, zwłaszcza dotyczące ograniczonej autonomii urządzenia lub składu grupy szturmowej, dziwnie pomija pewne aspekty, takie jak komunikacja lub wspólne zaangażowanie, ponieważ bitwy przypominają raczej średniowieczne starcia niż nowoczesne walki.

Egzoszkielet Edge Morning Meta-Defence.fr

Tak czy inaczej, egzoszkielet jest bardzo zbliżony zarówno duchem, jak i formą do celów obecnych programów w tej dziedzinie. Jednak, podobnie jak w przypadku wszystkich robotów, te ostatnie cierpią z powodu ograniczeń pod względem mocy wymaganej do ich prawdziwej skuteczności, podczas gdy obecna technologia akumulatorów lub mobilnego wytwarzania energii pozostaje niewystarczająca, aby urządzenia te miały znaczenie na polu bitwy.

Na przykład egzoszkielety opracowane w Chinach, które mają przede wszystkim umożliwić żołnierzom przenoszenie większego obciążenia przez dłuższy czas, zwłaszcza na wysokości, oferują jedynie zasięg dwóch godzin po pełnym naładowaniu, co może być przydatne w kontaktach, ale pozostaje bardzo niewystarczające w walce.

Potencjał tej technologii jest jednak na tyle obiecujący, że pomimo obecnych ograniczeń, jej rozwój jest dynamiczny i zrównoważony, przynajmniej w ramach trzech głównych światowych potęg wojskowych.

4- Przestrzeń: kombinezon bojowy Goliath

Spośród wszystkich seriali science fiction wyprodukowanych w ciągu ostatnich 20 lat, "The Expanse" jest bez wątpienia najbardziej udany pod względem wiarygodnego scenariusza i technologii.

Historia rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, kiedy Układ Słoneczny został skolonizowany przez ludzkość, a trzy frakcje walczą ze sobą: Ziemia pod auspicjami ONZ, Mars pod rządami paramilitarnego reżimu oraz wielki pas asteroid, najsłabszy i najbardziej podzielony militarnie, ale zapewniający dwóm głównym graczom zasoby naturalne.

Oprócz fabuły, która przypomina tę z Żelaznego Tronu, cała seria jest zaprojektowana z zadziwiającą naukową i fizyczną precyzją, daleką od kodów tradycyjnego science fiction.

Dlatego też grawitacja i skutki przyspieszenia, zwłaszcza w kontekście podróży kosmicznych i ich skutków fizjologicznych, odgrywają kluczową rolę w całej historii, a statki kosmiczne spędzają czas na obracaniu się, aby przyspieszyć, a następnie zwolnić, utrzymując grawitację na pokładzie, która pozwala załodze pracować.

Użyte uzbrojenie jest również bardzo wiarygodne: masowe użycie broni szynowej i pocisków, a także bitwy między statkami kosmicznymi przypominają XVIII-wieczne bitwy morskie.

frankieadams3 Meta-Defence.fr
Marsjańska Marine Bobbie Draper (Frankie Adams) i jej skafander Goliath podczas szybkiego manewru na pokładzie Rocinante.

W tej dziedzinie pancerz bojowy Goliath jest koncentratem technologii i fizyki stosowanej. Jest to jednocześnie egzoszkielet, pancerz bojowy i kombinezon ciśnieniowy, pozwalający marsjańskim żołnierzom walczyć w przestrzeni kosmicznej z grawitacją lub bez niej, z poszanowaniem wszystkich kodów tych trzech elementów.

Co więcej, podczas gdy Marsjanie dorastają w warunkach niższej grawitacji niż na Ziemi, pozwala im to kompensować wpływ silniejszej grawitacji na ich organizm, takiej jak na Ziemi, w takim stopniu, że możliwe jest wytrzymanie bardzo dużych przyspieszeń, którym poddawane są statki kosmiczne podczas manewrowania z dużą prędkością.

W przeciwieństwie do egzokombinezonu z Edge of Tomorrow, komunikacja i rola współpracy są często podkreślane w serialu, szczególnie poprzez pancerz Goliath. Obecnie ta wizja militaryzacji przestrzeni kosmicznej nie jest istotna, a stroje wycieczkowe noszone przez astronautów służą wyłącznie przetrwaniu.

Gdyby jednak przestrzeń kosmiczna została zmilitaryzowana, wizja pancerza Goliatha z The Expanse prawdopodobnie szybko osiągnęłaby sferę możliwości.

5- Ghost in the Shell: Cyborg Major Kusanagi

Ghost in the Shell to arcydzieło kultury cyberpunkowej autorstwa Masamune Shirow, opublikowane po raz pierwszy w 1989 roku. Opisuje przyszłość, w której cybernetyka i bionika są dwoma filarami, na których zbudowane jest ludzkie społeczeństwo.

Bohaterka, major Motoko Kusanagi, jest cyborgiem, ludzkim mózgiem przeszczepionym do w pełni cybernetycznego ciała robota, co daje jej bardzo zaawansowane zdolności wojskowe, zarówno w walce, jak i w cyberprzestrzeni.

Jako członek specjalnej jednostki antyprzestępczej, Division 9, walczy z hakerami, którzy są w stanie przejąć kontrolę nad ludzkim umysłem, słynnym "duchem", który reprezentuje duszę ludzi, poprzez hakowanie ich cybernetycznych implantów.

Z pewnego punktu widzenia cybernetyczne i zrobotyzowane ciało majora Kusanagi stanowi ostateczną kulminację koncepcji egzoszkieletu i zbroi bojowej, redukując rolę człowieka do jego najprostszego wyrazu, jego mózgu i duszy.

Duch Theroptic Kusanagi w powłoce Meta-Defense.fr
Termoplastyczny kamuflaż majora Kusanagi w Ghost in the Shell jest jednym z najbardziej spektakularnych aspektów wizualnych jego cyborgicznego ciała. Ale ta zasada znajduje teraz zastosowanie w programach badawczych, które nie mogą być bardziej poważne.

Chociaż wszczepienie ludzkiego mózgu do ciała lub cybernetycznego interfejsu jest wciąż dalekie od możliwości według obecnego stanu nauki, bionika, tj. poprawa wydajności ciała i ludzkiego umysłu poprzez implanty technologiczne, jest jednym z najbardziej obiecujących długoterminowych obszarów badań w sektorze wojskowym.

Jego najbliższe zastosowania dotyczą monitorowania parametrów życiowych, geolokalizacji i komunikacji z wojskiem, ale już teraz obejmują bardziej zaawansowane obszary, takie jak wykorzystanie interfejsów człowiek-maszyna kontrolowanych bezpośrednio przez fale mózgowe lub naprawa kończyn lub narządów uszkodzonych lub zniszczonych przez alternatywne rozwiązania technologiczne.

Jednym z innych szczególnie interesujących aspektów ciała Motoko Kusanagi jest zastosowanie techniki maskowania zwanej maskowaniem termooptycznym, która pozwala na wygięcie światła, aby obiekt był niewidoczny, nawet w widmie podczerwieni.

Podejście to jest obecnie przedmiotem bardzo poważnych prac kilku osób i jest określane jako "maskowanie", temat, który omówiliśmy w poprzednim artykule.

Wnioski

Niezależnie od tego, czy są pisarzami, mangakami czy filmowcami, autorzy science fiction czasami oferują prawdziwy wgląd w rozwój technologii obronnych, ale także w kontekst ich wykorzystania oraz ograniczenia i niebezpieczeństwa z nimi związane.

Obszar sprzętu bojowego jest jednym z przykładów, w których ta zdolność projekcji jest szczególnie interesująca i często wykracza daleko poza prosty opis narracyjny, który jej towarzyszy.

Rozumiemy zatem, dlaczego pojawiły się inicjatywy takie jak "Red Team" Francuskiej Agencji Innowacji Obronnych i co mogą one zrobić, jeśli zostaną właściwie wykorzystane, aby wyjść poza formalne ramy projektowania sprzętu obronnego, zwłaszcza gdy wykraczają poza oczywiste zastosowania istniejących technologii.

W dziedzinie obronności, podobnie jak w innych dziedzinach, wyobraźnia jest jedyną granicą, której nie można z pewnością przekroczyć, ponieważ niemożliwe jest wyobrażenie sobie czegoś, co nie zostało wcześniej wyobrażone.

A science fiction we wszystkich swoich formach najprawdopodobniej ma do odegrania rolę, która wykracza daleko poza rolę wstępnie przypisywaną jej dzisiaj, zwłaszcza że często oferuje znacznie szerszą i bardziej złożoną wizję niż proste zastosowanie technologii.

Źródło: Pancerz i egzoszkielet: science fiction wskazuje drogę (meta-defense.fr)

Tom Illauer

Wszystkie wkłady od: 
pl_PLPolish